Paris FvdV is een weblog voor kenners en liefhebbers van de stad Parijs - en voor hen die dat willen worden. Parijs is een stad met een gewichtig verleden, respectabel en gerespecteerd. Het is totaal niet nostalgisch. Parijs is er in geslaagd om, soms op brutale maar altijd op elegante wijze, om te gaan met zijn grootse monumenten. Ze te beschermen en te integreren in de nieuwe dynamiek van de stad. Parijs is een meester op het gebied van herstel en transformatie. U zult er nooit in slagen een volledig overzicht te maken van plekken en verhalen, die allemaal op hetzelfde punt uitkomen en de glorie van deze stad bezingen. toch wil ik een poging wagen. Wekelijks wil ik u niet alleen informeren over wat Parijs nog meer te bieden heeft, maar ook wil ik mijn liefde voor deze stad op u over dragen. In de hoop dat het raakt aan iets wat u herkent of voelt. Ferry van der Vliet.

donderdag 22 september 2016

HET BESTE FRANSE RESTAURANT VAN NEDERLAND 2016

Op de redactie van de glossy 'Leven in Frankrijk' noemen ze haar Mrs. Blue Sky en toevallig heeft ze ook nog prachtig lichtblauwe ogen. U vraagt zich natuurlijk af over wie ik het heb? Over 'Leven in Frankrijks' hoofdredacteur Mariëtte van de Sande. De glossy is herkenbaar aan de foto's met prachtige blauwe luchten; de eis van het paleis, zou je kunnen zeggen. Wekelijks publiceert het magazine mijn Parijsblog op hun website en onze gezamenlijke band met de Franse hoofdstad was de reden dat ik was uitgenodigd bij de verkiezing van het beste Franse restaurant in Nederland.

Een warm welkom uitgesproken door Mariëtte van de Sande, Hoofdredacteur Leven in Frankrijk - foto: Alexander Sporre

Locatie; het chique Hilton Hotel in Amsterdam-Zuid aan de Apollolaan. En… volgens de wet van Mariëtte: Blue Sky. Amsterdam was die avond, op maandag 12 september zonovergoten en ik werd persoonlijk ontvangen door de hoofdredacteur en marketing manager Daniëlle Wiersema in de tuin aan het water van het Noorder Amstelkanaal. Als je om je heen kijkt ben je duidelijk in het domein van de Italiaanse Roberto Payer General Manager van het Amsterdam Hilton en het Walldorf Astoria hotel eveneens in Amsterdam. Die avond is hij aanwezig als een van de juryleden.

Het was alweer de zesde keer dat onder grote belangstelling van restaurateurs, pers en genodigden twee bijzondere restaurant-awards werden uitgereikt, eigenlijk vier stuks. De juryprijs en publieksprijs voor het beste Franse en het beste Italiaanse restaurant in Nederland. Dit weer op initiatief van het Italië Magazine, van dezelfde uitgever. Roberto Payer haalde in zijn speech aan dat de Franse keuken nog altijd geldt als de meest prominente, maar dat de opmars van de echte Italiaanse keuken blijft voortduren. Een nek aan nek race zoals bleek uit de speeches van de Italiaanse ambassadeur Andrea Perugini en de Franse ambassadeur Phillipe Lalliot, beiden sinds kort pas werkzaam in Nederland.

Restaurant Da Braccini uit Den Haag werd verkozen tot Italië Magazine Restaurant van het Jaar 2016 waarop  Andrea Perugini, Buitengewoon en Gevolmachtigd Ambassadeur van Italië de juryprijs overhandigde aan Monica Braccini. Voorzitter Roberto Payer sprak namens de jury: "De avond in Da Braccini voelde als een warm bad. Monica Braccini is een professional met de magic touch van de Italiaanse mamma. Alles klopt hier gewoon". De winnaar kreeg ook een masterclass van het gerenommeerde IFSE in Turijn aangeboden. De publieksprijs ging naar het Italiaanse restaurant Jammo Já in Beesd.

De nieuwe Franse Ambassadeur voor Nederland Z.E. Dhr. Phillipe Lalliot - foto: Alexander Sporre

Het woord was vervolgens aan de Franse Ambassadeur, die begon met een staaltje Franse superioriteit door fijntjes te verwijzen naar de voetbalprestaties van de recente vriendschappelijke interland tussen Italië en Frankrijk 1-3. Met de lachers op zijn hand volgde de prijsuitreiking  voor het Fijnste Franse Restaurant van Nederland 2016 en deze ging naar Brasserie Bardot in Breda. Volgens het juryrapport een Bourgondische zaak, levendig en drukbezocht. Er wordt fantastisch gekookt: traditioneel, met een rijke twist en veel liefde voor de gerechten. Blij verrast waren we door het overheerlijke pasteitje met perfecte kipragout’, aldus het oordeel van de jury. De publieksprijs ging naar Brasserie FLO in Maastricht, waarvoor lezers van Leven in Frankrijk met overweldigende meerderheid kozen. Beiden kregen een plaquette uitgereikt.

De equipe van Brasserie Bardot, Het Fijnste Franse Restaurant van Nederland 2016 met daarachter de ambassadeur van Frankrijk Philippe Lalliot - Foto: Alexander Sporre


De twee professionele jury’s hadden een keuze uit een shortlist van tien genomineerde restaurants en namen er kritisch de proef op de som. De jury voor het Italië Magazine Restaurant van het Jaar bestond uit juryvoorzitter Roberto Payer, voorzitter van de Italiaanse Kamer van Koophandel en de Ospitalità Italiana; Pieter J. Bogaers, culinair journalist, epicurist en beheerder van de niet-commerciële website BijzondereRestaurants.nl; kookschooleigenaar en kookboekenschrijfster Nicoletta Tavella en Paul van Eijndhoven, hoofdredacteur van Italië Magazine.

Trotse winnaars van de publieksprijs; Brasserie Flo Maastricht met Mariëtte van de Sande, Hoofdredacteur Leven in Frankrijk - foto: Alexander Sporre

De jury van de prijs voor het Fijnste Franse Restaurant van Nederland bestond uit juryvoorzitter Tom Kellerhuis, (culinair) journalist met een koksbuis; Alain Caron, cuisinier van Franse origine, tv-kok en auteur van culinaire boeken; Jo Simons en Mariëtte van de Sande, voormalig en huidig hoofdredacteur van Leven in Frankrijk.

Cuisinier en jurylid Alain Caron in gesprek met de Italiaanse Ambassadeur Z.E. Dhr. Andrea Perugini - foto: Alexander Sporre

Het werd nog laat die avond en de gasten werden verwend met allerlei lekkernijen uit de Franse en Italiaanse keuken, dit alles weer met zorg bereid door de keuken van het Hilton hotel.  Complimenten voor de chef en zijn staf. Bij het verlaten van het evenement schiet mij ineens de deun door mijn hoofd van Mr. Blue Sky  van het Electric Light Orchestra. Na vanavond Mrs. Blue Sky

Sun is shinin' in the sky,
There ain't a cloud in sight
It's stopped rainin'
Everybody's in a play
And don't you know
It's a beautiful new day.

Runnin' down the avenue,(Pant, Pant, Pant)
See how the sun shines brightly
In the city on the streets
Where once was pity,
Mrs. Blue Sky is living here today.

Uw Parijsblogger en echtgenote in gesprek met Daniëlle Wiersema; Marketing Manager Leven in Frankrijk - foto: Alexander Sporre

Nederland is weer vier traditionele restaurants rijker, proficiat.
Brasserie Bardot, Van Coothplein 10, 4811 NE Breda
Brasserie Flo Maastricht, Stationsstraat 28, 6221 BR Maastricht
Ristorante da Braccini, Regentesselaan 24-A, 2562 CS Den Haag

Jammo Já - Piccolo Ristorante Napoletana, Voorstraat 60a, 4153 AM Beesd

donderdag 15 september 2016

VERSAILLES; EEN ONTMOETING MET DE FRANSE MONARCHIE

Deel 2 van mijn blog Paris - Montfort - l'Amaury speelt zich af in de in de 17e eeuw aangelegde stad, ten zuidwesten van Parijs. Hier liggen de rijkste banlieus van Frankrijk. Geen vervallen flats, brandende autowrakken, maar lommerrijke villa's, buitenverblijven, kastelen, parken en bossen. Ik ben op weg naar het Palais de Versailles voor een unieke ontmoeting met de Franse Monarchie. Hier klopte tussen 1682 en 1789 het politieke hart van Frankrijk, hèt symbool voor klassieke perfectie. Onder Lodewijk XIII (1601-1643), hij kocht het stuk grond in 1624, was het nog maar een bescheiden jachtslot, maar Lodewijk XIV (1638-1715), de Zonnekoning, breidde het uit tot het complex zoals we dat nu kennen. De koning nam kunstenaars, architecten en tuinmeesters van het Château de Vaux-le-Vicomte in dienst om een nog feodaler kasteel te laten ontwerpen. Het begon tegenover het paleis met de aanleg van de Koninklijke Stallen (1681-1682) Even later werd het jachtslot uitgebreid met grote vleugels. Later kwamen daar nog het elegante Grand Trianon (1687) en het Petit Trianon bij (1768)

Alsof je persoonlijk wordt begroet door de Zonnekoning - Place d'Armes Versailles

Grote namen liggen ten grondslag aan een van de mooiste paleizen van Frankrijk, De architecten Louis le Vaux en Jules Hardoin-Mansart. Charles le Brun, de aanvoerder van de kunstschilders, beeldhouwers, graveurs en behangers. Over de tuinen heerste André Le Nôtre. Dagelijks liepen hier naar schatting twintig tot dertigduizend mensen rond; hovelingen in draagstoelen, edellieden, ambtenaren, lakeien, musici en ambachtslieden krioelden hier door een doolhof van gangen. Net zoveel als het aantal toeristen nu. Van de totale oppervlakte van 67.121 m² is amper 15.970 m² toegankelijk voor het publiek. Het 680 meter lange paleis omvat 700 vertrekken, 67 trappen, 352 schoorstenen, 2153 ramen, 11 ha aan daken en ontelbare kunstvoorwerpen en schilderijen. Tuiniers planten jaarlijks 150.000 bloemen en de orangerie bevat 1080 zeldzame bomen waaronder sinaasappelbomen, granaatbomen, mirten (myrtus communis) en oleanders.

Palais de Versailles - Cour de Marbre

Van 1715, na het overlijden van de Zonnekoning,  tot 1722 stond het paleis zowat leeg. In 1722 keerde Lodewijk XV als twaalfjarige terug naar Versailles. Aan hem danken we de uniformiteit van de buitengevels, en het Bassin de Neptune (1741). Na zijn dood in 1744 volgt de regeerperiode van Lodewijk XVI, een man met eenvoudige smaak die de voorkeur gaf om te leven in het Petit Trianon, samen met zijn Marie-Antoinette. Op 6 oktober 1789 trok de familie onder druk van het oproer naar Parijs. Er zouden vanaf toen nooit meer koningen in het kasteel wonen.
TIP: Bekijk de drie korte filmpjes over het ontstaan van Versailles in 3D gemaakt door Google. Een Must-See

Deze blog vormt een eerbetoon aan alle anonieme ambachtslieden

Het huidige paleis van Versailles overweldigt je met pracht en praal, overdadig met bladgoud vergulde beeldhouwwerken, de mooiste marmersoorten, het fijnste houtsnijwerk, elegante wandtapijten, bas-reliëf motieven, spiegels, heel veel spiegels, kristallen kroonluchters, ingelegde vloeren, witte en goudkleurige lambriseringen, de mooiste prints, contrasten, koperen scharnieren en deurkrukken. Deze blog vormt een eerbetoon aan alle anonieme ambachtslieden die dit paleis hebben gebouwd, gekoesterd, gerestaureerd en nog dagelijks bijdragen aan het behoud van dit unieke Franse erfgoed. Het Château staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco en is met 10 miljoen toeristen de grootste trekpleister van Frankrijk. Op de drukste dagen verdringen zich hier zo'n 18.000 bezoekers per dag. Ik neem u dan ook mee naar de mooiste verstilde plekjes, want als blogger en u als lezer van mijn blog heb je zo je privileges.

 Op de drukste dagen verdringen zich hier zo'n 18.000 bezoekers per dag

Versailles is allang niet meer een attractie waar alleen cameratoeristen hun hart op kunnen halen. Het biedt ook een vrijplaats voor internationaal geprezen kunstenaars. Sinds 2008 organiseert het 'Palais de Versailles' jaarlijks in de zomer een expositie gewijd aan een Franse of buitenlandse kunstenaar. De aftrap werd gegeven in 2008 door de Amerikaanse kunstenaar Jeff Koons, Xavier Veilhan volgde in 2009, Takashi Murakami in 2010, Bernar Vernet in 2011, Joana Vasconcelos in 2012, Giuseppe Penone in 2013, Lee Ufan in 2014 en Anish Kappor in 2015. Dit jaar is het de beurt aan de Deense kunstenaar Olafur Eliasson om het 17e eeuwse paleis en haar omliggende tuinen te vullen met een serie zinsbegoochelende kunstwerken.

Chapelle Royal

Dagenlang heeft hij rondgedwaald in het paleis, zelfs 's nachts in zijn eentje. "De paleizen en tuinen zijn zo overrompelend. Het is een poging van de Koning om te laten zien dat hij groter is dan God. Daar moet je dan als kunstenaar je plaats zien te vinden"; aldus de kunstenaar.
Olafur Eliasson (1967) werkt met een breed scala aan media, zoals installaties, schilderijen, sculpturen, foto's en films. Zijn werk beweegt zich op het grensvlak van natuur-verschijnselen en techniek, gericht op het bewustmaken van de toeschouwer op zijn of haar manier van waarnemen. Hij onderzoekt perceptie, beweging, lichamelijke ervaring en bewustzijn. Zijn werken waren eerder te zien in solotentoonstellingen in het MOMA te New York, het Long Museum in Shanghai, de Biënnale van Venetië, Tate Modern in London en nog onlangs in het Museum Boymans van Beuningen te Rotterdam.

De Koninklijke loge van de Chapelle Royal

Eliasson maakte in totaal drie installaties voor in de tuinen en zes kunstwerken voor in het paleis waarin spiegels en water een belangrijke rol spelen. Deze werken vormen een mooi contrast met het barokke interieur. Een van de mooiste stukken is te zien in de Galerie des Glaces of La Grande Galerie, in 1686 voltooid door Mansart. Deze spiegelgalerij is van een adembenemende schoonheid. 73 meter lang, 10,5 meter breed en 12,3 meter hoog en wordt verlicht door 17 boogvensters met 17 overeenkomstige spiegelende panelen op de tegenovergestelde muur. Deze spiegels, gemaakt door "Manufacture du Faubourg Saint-Antoine", waren in de 17e eeuw een wonder omwille van hun afmetingen (een kleine spiegel kostte in die tijd een vermogen) en omdat mensen zich voor de eerste keer volledig in een spiegel zagen. De spiegels waren de grootste die men in die tijd kon maken. Aan weerszijden 24 gebeeldhouwde luchters en aan het plafond 20 kristallen kroonluchters. In 2011 vormde deze galerij het decor voor de tv-commercial van J'adore Dior met in de hoofdrol de altijd sublieme Charlize Theron.

"The past can be beautiful, a memory, a dream, but it’s no place to live. And now it’s the time, the only way out, is up. It’s not heaven. It’s a new world. The future is gold. J'adore Dior"

Een adembenemend decor; de Galerie des Glaces of La Grande Galerie

Sinds die tijd is het Huis Dior een van de grootste mecenas van het paleis.
Aan het einde van de spiegelzaal is 'Your sense of Unity' (2016) te zien, een serie ronde spiegels en led's die oneindig worden weerkaatst door de 17 bestaande spiegels in de zaal.

Jammer genoeg lopen de stromen toeristen soms achteloos aan de spiegelende werken van Eliasson voorbij. Zoals bij 'Deep Mirror Yellow and Deep Mirror Black' uit 2016 in de Salon de l’Œil de Bœuf, waar hij een spiegelkoker heeft gemaakt. Soms zie je dat een enkeling zijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen. Als beloning zien ze aan het eind van de koker hun eigen spiegelbeeld waardoor je je meer in het paleis aanwezig voelt dan ooit.

'Your Sense of Unity' door Olafur Eliasson - Photo Anders Sune Berg

Zo ook 'The curious Museum' in de Salon d'Hercule'. Een grote spiegelwand, geplaatst voor de ramen van de galerij, waardoor de bezoekers geconfronteerd worden met zichzelf en zo hun relatie tot de directe omgeving beklemtoond wordt. En last but not least 'Solar Compression' in de Salle des Gardes du Roi.
Het laatste kunstwerk waar de bezoekers binnen mee te maken krijgen is misschien wel het kleinste werk: 'The Gaze of Versailles' (Galerie basse - tuinzijde). Twee gouden ballen met daarin een fish-eye-lens waardoor je een grootse versie ziet van de prachtige tuinen die het paleis omgeven. Een weergave van de ambitieuze blik van Lodewijk de XIV.

'Deep Mirror Yellow and Deep Mirror Black' door  Olafur Eliasson - Photo Anders Sune Berg

In de tuinen speelt Eliasson met de drie verschijningsvormen van water; in vloeibare, verdampte en vaste vorm. We komen de tuin binnen ter hoogte van de 'Parterre du Midi' en de tuinen van de Orangerie ontworpen in 1884 door Jules Hardouin-Mansart. Dit deel van de tuin werd gerestaureerd in 2001 en de hagen en buksen vormen hetzelfde patroon als in de tijd van Lodewijk XIV. Misschien is het toeva,l maar door de honderden luidsprekers verspreid over het domein klinkt op dat moment Music for the Royal Fireworks, een van de bekendste werken van Händel, ooit geschreven op verzoek van de van koning George II van Groot-Brittannië. De oorspronkelijke partituur was voor 9 trompetten, 9 hoorns, 24 hobo's, 12 fagotten, 1 contrafagot, 1 serpent, 6 pauken en 2 kleine trommen. Later heeft Händel strijkers toegevoegd om het werk beter geschikt te maken voor uitvoeringen in de concertzaal. Onwillekeurig gaat mijn pas over van lopen naar schrijden.

De parterre du Midi en de tuinen van de Orangerie

We begeven ons naar het midden van de tuin waar op de achtergrond van het Grand Canal Eliasson's meest spectaculaire en meest in het oog springende kunstwerk 'Waterfalls' te vinden is. Vanaf het bordes is het een streepje aan de horizon. Loop je echter door de tuinen naar de waterval toe, dan ga je je als mens steeds nietiger voelen. Op historische tekeningen van de tuinontwerper André Le Nôtre stond al een enorme waterval getekend. Maar het technologisch vermogen was er in de zeventiende eeuw nog niet. Eliasson wist dat hij dit kon. Eerder plaatste hij in New York aan de Hudson vier watervallen van twintig meter hoog. Met veertig meter hoogte is deze waterval twee keer zo hoog als die in New York. Het kunstwerk wordt gedragen door een stalen toren met pijpen waardoor het water uit het bassin omhoog wordt gepompt om vervolgens met veel geraas weer naar beneden te storten. De droom van Le Nôtre is zo alsnog in 2016 gerealiseerd. Spijtig genoeg wordt de installatie maar op bepaalde tijdstippen opgestart, zuinige omgang met energie is nu eenmaal ook belangrijk

Een koninklijke doorkijk op het veertig meter hoge kunstwerk 'Waterfalls'

Tussen het bordes en de kop van het Grand Canal passeert u aan de rechterzijde het 'Bosquet de la Colonade' gebouwd in 1685. 32 meter in doorsnede omgeven door 32 Ionische zuilen van afwisselend wit en roze marmer met elkaar verbonden door arcades. In het midden een groot bassin omgeven door 26 waterbekkens onder de arcades. Hier het meest vreemde kunstwerk van Eliasson; 'Glacial Rock Flour Garden' waarvan ik eerlijk moet bekennen te maken dacht te hebben met een waterbassin dat dringend aan restauratie toe was. Maar niets was minder waar. De kunstenaar heeft hier de vloer vervangen door een 'tapijt' van blauw gletsjerachtig rotsgruis afkomstig van een gletsjer in Groenland. De warmte in Frankrijk en de erosie deden de rest. Deze installatie, die opgeworpen werd rond het beeld van Pluto die Persephone ontvoert, toont de ecologische betrokkenheid van de kunstenaar.

Bosquet de la Colonade

Door tijdgebrek miste ik het derde kunstwerk in de tuin; 'Fog Assembly' in de Bosquet de l’Étoile, schuin links van het bordes. Een werk waarin een muur van mist wordt opgetrokken. Spijtig want bij die warme temperaturen van die dag zou de koele mist een welkome verkwikking zijn geweest. De cirkelvormige sluier van mist roept in de woorden van de kunstenaar een gevoel van vergankelijkheid en transformatie op.

De kunst van Olafur Eliasson in Versailles is te zien tot 30 oktober 2016. 

Spiegeling in de Galerie des Glaces

Praktische informatie:
Open van dinsdag tot zondag 
08:00 - 18u 
Place d'Armes - 78000 Versailles
M ° Château Versailles Rive Gauche (RER C)

Tips:
1: Bezoek eerst op je gemak de tuinen en ga pas rond 16.00 uur naar het kasteel, dan is de rij ‘te doen’ en heb je nog altijd pakweg twee uur tijd om het paleis van binnen te bekijken.
2: Maak een print van de plattegrond om in het 'gedrang' de kunstwerken binnen niet te missen.
3: Bestel je kaarten vooraf via het Internet.
4: Oriënteer je vooraf op de website Chateauversailles-spectacles met betrekking tot de tijden. De fonteinen werken bijvoorbeeld alleen op zaterdag, zondag en dinsdag van 09.00 uur tot 18.30 uur.
5: In veel toeristenboekjes staat dat de tuinen gratis te bezoeken zijn. Dit is helaas niet meer het geval. Entree € 10
De binnenplaats van het kasteel en het park zijn wèl gratis toegankelijk.

6: Kaartverkoop vindt plaats in het eerste gebouw aan de linkerzijde van de hoofdingang aan de place d'Armes. Heeft u vooraf kaarten besteld via het internet dan kunt u zonder aanschuiven naar binnen, via Ingang A.

donderdag 8 september 2016

PARIJS - MONTFORT L'AMAURY

Mijn passie voor fotografie voerde mij naar een prachtig plaatsje even buiten Parijs, naar Montfort l'Amaury. Het zegt u waarschijnlijk niets en ik moet eerlijk bekennen, tot voor kort mij ook niet. Het plaatsje ligt ten zuidwesten van Parijs tussen Versailles en Dreux. Met de auto vanuit het centrum slechts 45 kilometer ongeveer 35 minuten rijtijd. Ik besluit om de trein te nemen direct vanuit het station Gare Montparnasse met een rechtstreekse verbinding naar Montfort-l'Amaury / Méré. Het hele traject duurt slechts 45 minuten en vier stations verder kom je aan in een van de rijkste delen van Frankrijk. Hier wonen duidelijk de 'The Rich & Famous'. 

Montfort- lÁmaury met de église Saint-Pierre, gebouwd in het jaar 1050

Montfort-l'Amaury is een gemeente in het Franse departement Yvelines (regio Île-de-France) en telt slechts 3133 inwoners. De plaats maakt deel uit van het bosrijke arrondissement Rambouillet. Vele gefortuneerde Parijzenaars en 'celebrities' uit de Franse filmindustrie hebben hier hun tweede huis. Het gebied behoort tot een van de rijkste van Frankrijk. Een gemiddeld inkomen pèr inwoner tussen de € 128.000 en € 70.000. Vijftien omliggende gemeentes staan in de top dertig van de rijkste steden in Frankrijk. De plaats is tevens bekend doordat de componist Maurice Ravel hier lange tijd, tot aan zijn dood in 1937, gewoond heeft. Een recentere ingezetene, is filmmaker en regisseur Henri-Georges Clouzot (1907-1977), die twee films maakte in Montfort, en ook de beroemde Franse ontwerper Philippe Starck heeft hier zijn buitenverblijf.

Het woonhuis van Maurice Ravel is nu een museum

Montfort is een fraai onderhouden middeleeuws stadje met smalle straatjes en schilderachtige (vakwerk) huizen gebouwd op een helling van een citadel. De geschiedenis gaat terug tot het jaar 996 toen de Franse koning Robert II, bijgenaamd de Vrome een kasteel liet bouwen op de heuvels van Montfort. Ruïnes hoog in het pittoreske stadje herinneren nog aan deze tijd, maar ook de église Saint-Pierre, gebouwd in het jaar 1050, op de place de la Libération. Wat u absoluut moet gaan bekijken is het oude kerkhof, gesticht tussen 1477 en 1514, met bij de ingang een prachtige gotische poort met daarachter een zuilengalerij die dateert uit de 15e eeuw. 

De zuilengalerij van het oude kerkhof gesticht tussen 1477 en 1514

Bij de poort op de muur de inscriptie: 
"Vous qui ici passez
Priez Dieu pour les trépassés
Ce que vous êtes ils ont été"

"U die hier voorbij gaat
Bid tot God voor de overledenen
Wat u bent zijn zij ooit geweest"

Achterin de zuilengalerij een hommage aan Maurice Ravel. Maurice (of Joseph-Maurice) Ravel was een Frans componist van Zwitsers-Baskische afkomst. Hij geldt als een van de voornaamste componisten van de 20e eeuw en, met zijn oudere landgenoot Claude Debussy, als de belangrijkste impressionist in de klassieke muziek, en als voorloper/initiator van het expressionisme. Ravel kocht in 1921 de villa Le Belvédere in Montfort-l'Amaury, waar hij tot zijn dood zou blijven wonen. Het huis is nu een museum. In 1924 schreef Ravel hier 'Tzigane' voor viool en luthéal, een verloren gewaand instrument dat in 1994 terug-gevonden werd. In 1928 componeerde hij onder meer het pianoconcert in D voor de linkerhand; 'Concerto pour la main gauche'. 

Achterin de zuilengalerij een hommage aan Maurice Ravel (foto rechts)

Ravel was zeer honkvast. Wel maakte hij in 1928 een grote concertreis door de Verenigde Staten en Canada. In hetzelfde jaar kwam de 'Bolero' tot stand, wat zijn bekendste werk zou worden. Gedurende zijn laatste levensjaren was Ravel ten gevolge van een niet geheel opgehelderde neurologische aandoening niet meer in staat te schrijven. Hij stierf op 28 december 1937, 62 jaar oud, in een Parijs ziekenhuis. Hij werd begraven op de begraafplaats Levallois-Perret in Parijs, waar ook zijn ouders lagen. Ravel is, ondanks verschillende langdurige relaties, nooit getrouwd en kinderloos gebleven. (bron wikipedia)

Meesters in het ambachtelijk bereiden van chocola; de familie Colha

Verder in Montfort l'Amaury veel gezellige terrassen, restaurants en winkeltjes met streekproducten waarvan ik er een in het bijzonder wil benoemen. Le Show Colha van de familie Colha die beroemd is voor haar chocola - Le Show Colha; wat een geweldige woordspeling.

Aan de rue Amaury 1bis, naast het bureau de Tourisme, hebben de fotografen Patrick en Marie Blin hun fotogalerie Blin plus Blin. Marie Blin begon haar professionele carrière als fotograaf bij Franse bladen waaronder Le Figaro, Madame, Mairie France en Vogue. Later specialiseerde zij zich in still-leven fotografie waar zij, mede door het gebruik van belichting zoals gebruikelijk in de film-industrie, opdrachten verwierf voor cosmetica giganten zoals Helena Rubinstein, Christian Dior, en Yves Saint Laurent. In 2007 trad zij in dienst van de prestigieuze Parijse fotostudio; Studio Harcourt.

De galerie van Marie en Patrick Blin; Blin plus Blin aan de rue Amaury 1

Patrick Blin werkte 17 jaar lang bij grote filmstudio's waaronder Paramount, Universal en Dreamworks. In 2008 vestigde hij zich als zelfstandig fotograaf, gespecialiseerd in wild-life fotografie. In 2011 openden Patrick en Marie hun fotogalerie in Montfort-l'Amaury. Snel daarna, in 2015, volgde een tweede galerie in Parijs aan de rue de l'Université 46 in het 7e arrondissement.

Collodium fotograaf Alex Timmermans (midden) met Marie en Patrick Blin

Eerder vertelde ik u al dat mijn passie voor fotografie mij naar dit kleine dorpje buiten Parijs voerde. Nog tot en met 9 oktober is hier het werk te zien van de Nederlandse collodium fotograaf Alex Timmermans. Timmermans behoort wereldwijd tot de top van collodium fotografen. De autodidactische fotograaf werkt uitsluitend met antieke objectieven (1850-1900) en de bijbehorende houten handgemaakte camera's tot een formaat van 60 x 60 cm beeldformaat. Naast portretten fotografeert hij het liefst buiten op locatie, waar de grootste uitdaging ligt voor zijn passie. Met 'Storytelling' presenteert deze expert een serie verhalende, surrealistische zwart-wit foto’s. De geënsceneerde beelden zijn rijk aan details en hebben een diep contrast en warme toon.

Alex Timmermans met zijn studio-camera - 'The Image maker' uit de serie Storytelling

Collodium fotografie is een ambachtelijke techniek, uitgevonden in 1851 door de Engelsman Frederick Scott Archer. Het is een van de allereerste manieren om iets op de gevoelige plaat vast te leggen. Bij dit uiterst bewerkelijke procedé wordt de foto rechtstreeks op glas gemaakt exact volgens de procedures uit die tijd. Absoluut geen Photoshop achteraf; pure fotografie dus. 

Rue Amaury 1bis
Montfort l'Amaury

zondag 28 augustus 2016

CANAL SAINT- MARTIN, PARIS AU MOIS D'AOÛT

"Si vous voulez visiter Paris, le mieux est d'y aller en août, lorsqu'il n'y a pas de Français".  Een mooi begin voor een blog is deze quote van Kenneth Stilling: "Als u Parijs wilt bezoeken kunt u het beste in augustus gaan, omdat er dan geen Fransen zijn". En ik moet dat beamen. Het is zo heerlijk rustig in Parijs. Geen gestreste Parijzenaars, geen overvolle boulevards, geen filerijden op de avenues en overal een parkeerplek. Parijs in augustus is een beetje zoals Parijs op zondag, heerlijk relaxed. Daarbij komt ook nog eens dat er in de afgelopen maanden van 2016 ruim een miljoen minder toeristen de stad bezocht hebben.

Ik schrijf deze blog heerlijk in de schaduw, op een terrasje aan de achterzijde van Montmartre, juist, dat deel waar weinig toeristen komen. Aan de overzijde staat een zwarte Audi met achter het stuur een elegante vrouw, blond, blauwe ogen en ik schat zo midden dertig. Waarom zoveel details hoor ik u haast denken? Vanwege de muziek die via het open portierraam naar buitenkomt, hoe toepasselijk, Aznavour met 'Paris au mois d’Août'. Mijn hersenen maken overuren waarin vele mooie herinneringen naar boven komen. Het chanson begint met vlammende strijkers en Aznavour zingt vol dramatiek over z’n liefde, voor eeuwig verbonden met Parijs, én voor eeuwig verbonden met de maand augustus. De chansonnier schreef het samen met Georges Garvarentz. Ook van Armeense afkomst, bovendien z’n zwager. 'Paris au mois d’août' is geschreven voor een film met dezelfde titel. De film is op zijn beurt weer gebaseerd op de roman van René Fallet. Aznavour zingt niet alleen de titelsong, maar speelt ook de hoofdrol. De film handelt over een getrouwde, veertigjarige man wiens hoofd op hol wordt gebracht door een model, dat voor een photoshoot in Parijs verblijft. Hij is alleen in Parijs, het warme zomerweer doet de rest en de afloop...... laat zich raden.

Balayé par septembre
Notre amour d'un été
Tristement se démembre
Et se meurt au passé
J'avais beau m'y attendre
Mon coeur vide de tout
Ressemble à s'y méprendre
A Paris au mois d'août

Verjaagd door september
onze liefde van een zomer
Jammer genoeg verbrokkelt
en verleden tijd
Ik had zulke mooie verwachtingen
Mijn hart, leeg
heeft zich schijnbaar vergist
die augustus in Parijs




De hitte bracht mij eerder op de dag naar het Canal Saint-Martin waarvan de oevers zeker minder indrukwekkend zijn dan die van de Seine, maar vaak genoeg heel liefelijk. Daar vinden we een vertraagd Parijs, dat de tijd neemt om een ander facet van zijn complexe, haast  tegenstrijdige, werkelijkheid te laten zien. Met zijn negen sluizen straalt het kanaal een onweerstaanbare charme uit. De schaduwrijke oevers zijn ideaal voor een romantisch intermezzo, weg van alle drukte. Neem hier rustig de tijd, een kop heerlijke espresso op een terras, een siësta op square Villemin, toekijken hoe een brug wordt geopend, de sluis volloopt.....heradem! Dit is Parijs.
De wijk rondom het Canal Saint-Martin heeft iets poëtisch en is in 1938 al onsterfelijk gemaakt door Arletty en Louis Jouvet in de film Hôtel du Nord. In de film zie je het beroemde hotel en de al even beroemde loopbrug. Echter deze scene werd niet ter plaatse gedraaid, maar in een decor, gereconstrueerd in de filmstudio's van Boulogne-Bilancourt. Het reusachtige decor met echt water, was zo'n 70 meter diep.

De wijk rondom het Canal Saint-Martin heeft iets poëtisch en is in 1938 al onsterfelijk gemaakt de film Hôtel du Nord

De bouwwerkzaamheden voor het kanaal, een concept bedacht in 1802 door Napoleon Bonaparte, om de Ourcq te verbinden met de Seine, vooral bedoeld om de drinkwatervoorziening te verbeteren, begonnen in 1805 en duurden twintig jaar. In die dagen was het verbruik circa 1 liter per persoon, tegen de bijna 200 liter vandaag de dag. Parijs moest de mooiste stad van de wereld zijn, maar uit de openbare fonteinen en waterpunten kwam vaak slechts mondjesmaat water. Door een gebrek aan goed drinkwater bestond bovendien een grote kans op cholera, dysenterie en andere ziektes.

Het Canal Saint-Martin is overigens  het enige kanaal ìn de stad en begint eigenlijk bij de Rotonde de la Villette, een overblijfsel van de 'Murs des Fermiers-Généraux' en gaat vervolgens door negen sluizen en onder elegante ijzeren voetgangersbruggen door - waarop nog kisten staan met het opschrift 'hulp aan drenkelingen' - dwars door Parijs richting de Seine. Het is 4,5 kilometer lang, waarvan de helft ondergronds en 2,2 meter diep. 

De Rotonde de la Villette, schakel tussen het Canal Saint-Martin en het Basin de la Villette

Het is een vreemd kanaal, een schakel in de ononderbroken waterweg van Amsterdam naar Marseille. Het bijzondere eraan is dat het kanaal op deze korte afstand een kleine 25 hoogtemeters overwint. De schepen moeten dus ongeveer de hoogte van een huis met zeven verdiepingen overwinnen. Het donkere deel ervan stroomt via een grote overwelfde galerij onder de boulevard Richard-Lenoir door, die bovengronds het toneel is van een groot scala aan markten. Hier woonde ook de schepping van George Simenon, commissaris Maigret. Het kanaal speelt ook een hoofdrol in 'Maigret et le Corps sans tête', Maigret en het lijk zonder hoofd en was altijd een bron van inspiratie voor dichters, schrijvers en kunstenaars. Naargelang het seizoen en het uur van de dag, lijkt deze plek op het decor van een romantische film of op de setting van een detective story.

Langs de waterkant veel pakhuizen die zijn omgebouwd tot chique appartementen

Aan de waterkant was er lange tijd veel bedrijvigheid. Tientallen aken zorgden dagelijks voor het transport van zand en steenkool. Lange tijd werden te boten getrokken door mannen die met een snelheid van 2 kilometer per uur over de kade liepen. De sluizen werden toen nog met de hand bediend. Voor hen was dat een rustpunt om te genieten van een heerlijk glas wijn. Hier komt ook het Franse werkwoord écluser vandaan, met een dubbele betekenis; afsluiten met een sluis en zuipen. De mannen en de schippers lieten zich graag vollopen terwijl de sluis volliep. Deze menselijke lastdieren verdienden zo weinig dat ze goedkoper waren dan trekpaarden.
Door alle bedrijvigheid verschenen rondom het kanaal veel pakhuizen, fabrieken en werkplaatsen. Het kanaal vormde een barrière tussen het welvarende centrum en de oproerige arbeiderswijken. Dat was ook de reden dat Napoleon III een deel van het kanaal liet overdekken, zodat ordetroepen de rebelse wijken gemakkelijk konden schoonvegen. Zo heeft het kanaal een geschiedenis van revolutie, industrie, armoede, bloed, zweet en tranen. Vanaf de jaren zestig nam het belang van transport over water sterk af en raakten de industrieën langs het kanaal in verval. In de jaren 1970 stelde het Parijse stadsbestuur voor om het kanaal te dempen en een vierbaans autoweg aan te leggen dwars door de stad. De mobilisering van de oeverbewoners en de flagrante stupiditeit van het project verhinderden gelukkig de uitvoering hiervan.

Canal Saint-Martin een van de mooiste en gezelligste plekjes van de stad

Wandeling
Vandaag de dag is het Canal Saint-Martin een van de mooiste en gezelligste plekjes van de stad. De Parijzenaars hebben hun kanaal met de negen sluizen, de met bomen beplante oevers, de pleintjes, de sierlijke metalen bruggen, kortom een van de meest romantische plekken van de stad weer herontdekt. Op een zonnige dag picknicken honderden hippe jongeren aan de waterkant en zijn de omliggende cafés en restaurants afgeladen vol.
De mooiste plekjes zijn te vinden ter hoogte van de rue du Faubourg-du-Temple, waar u tussen de meer dan honderd jaar oude bomen een prachtige doorkijk heeft naar de verschillende sluizen en bruggen. U kunt uw wandeling vervolgen in noordelijke richting via de twee kades langs het kanaal; de quai de Jemmapes (oostzijde) of de quai de Valmy (westzijde). Op nummer 80 van de quai de Jemappes hebben een aantal sociale ondernemers een paar oude stallen en een steeg omgebouwd in 'Comptoir Général', een mini  'marché aux puces' met tweedehands kleding, boeken en een hippe bar annex Frans-Afrikaans restaurant. Op nummer 102 het befaamde Hôtel du Nord, nu een restaurant dat zeven dagen in de week geopend is. Aan de overzijde ter hoogte van de draaibrug op de kruising van de rue de la Grange-aux-Belles, de chiquere kant de quai de Valmy. Hier domineren de kleurige gevels van caféterrassen, antiekwinkeltjes, boetieks en kunstgaleries. Bij Art'Azart op nummer 83, de meest trendy boekhandel van Parijs, gespecialiseerd in kunst, design en grafische vormgeving. De eigenaars zijn liefhebbers van klassieke fotografie. In 1999 wekten ze opnieuw belangstelling voor de lomo-fotocamera; de Holga een goedkoop plastic toestelletje maar sinds die tijd een rage in vele wereldsteden.  

De chiquere kant de quai de Valmy

De sluis met de twee sluishuisjes wordt ook wel de 'sluis van de dood' genoemd. Wat niet slaat op het scheepsverkeer, maar lang geleden was de rue de la Grange-aux-Belles een stoffig pad dat langs velden heuvel op liep. Waar nu nummer 53 zit voerde een pad naar de top van een kleine heuvel; de Montfaucon.  Hier werd in 1325, op bevel van de koning, een enorme galg gebouwd. Het ging om een bouwwerk van meerdere verdiepingen dat alleen bestond uit stenen pijlers en houten dwarsbalken waaraan de veroordeelden werden opgehangen. Victor Hugo beschreef het in de slotscène van zijn boek de 'klokkenluider van de Notre Dame'.

Notre amour d'un été - onze liefde van een zomer

Heb je even tijd, maak dan even een buiging naar rechts via de Avenue Richerand naar het Hôpital Saint Louis. Ingesloten tussen rue de la Grange-aux-Belles, rue Juliette-Dodu, avenue Claude-Vellefaux, rue Alibert en de rue Bichat ligt het meer dan 400 jaar oude ziekenhuis Saint-Louis. De eerste steen werd gelegd door koning Henri de IV en hij vernoemde het ziekenhuis naar Saint Louis omdat die aan de pest was overleden. Het gebouw werd gefinancierd uit een deel van het koninklijk monopolie op de handel in zout. We schrijven de 16e en 17e eeuw. De Zwarte Dood  ook wel bekend als de oosterse pest of builenpest, ontleende haar naam aan het oosten. Verondersteld werd dat de ziekte ontstaan was in het oosten en vanuit Nederland naar Londen en Parijs was gebracht. Dit ziekenhuis, gelegen buiten de stad, diende om het Hôtel Dieu op Ile de la Cité in tijden van de pest  te ontlasten.  Midden in de nacht werden de zieken, herkenbaar aan een zwarte tong,  ontstoken builen, klierzwellingen en zwarte vlekken, met karren en kruiwagens vervoerd. Oorspronkelijk had het Hôpital Saint-Louis slechts 300 bedden. Als de pest woedde, deelden twee of drie slachtoffers een bed. Tussen de epidemieën door werd het ziekenhuis gebruikt als verblijf voor bedelaars en vagebonden. Van 1731 tot 1740 als tarweopslag en sinds 1773 is het permanent in gebruik als ziekenhuis en een van de 22 openbare ziekenhuizen binnen de grenzen van Parijs. Aan de pest heeft het ook zijn specialisatie te danken. Het was het eerste ziekenhuis in de wereld gespecialiseerd in dermatologie.

De prachtige binnentuin van het Hôpital Saint-Louis

Het oude gedeelte lijkt sinds zijn bouw in 1607 praktisch onveranderd. In het centrum een prachtige binnentuin met veel bomen, gras, verharde paden en bloemperken. Het Carré Saint-Louis, omgeven door gebouwen opgetrokken uit natuursteen en baksteen met steile daken en dakkapellen. De tijd lijkt hier stil te staan. Deze voor Parijs bijzondere bouwstijl is ook te zien op de place Dauphine en de place des Vosges.  Dit nauwelijks bekende complex uit de 17e eeuw is een bezoek meer dan waard. Bezoek ook de kapel, open op woensdag, donderdag en vrijdag van 14.30 uur tot en met 16.30 uur. In het weekend is de binnentuin niet toegankelijk. (Metro Goncourt, lijn 11)

Liefhebbers kunnen nog een bezoek brengen aan het Musée des Moulages Dermatologiques (museum van dermatologische afgietsels) binnen de muren van het Hôpital Saint-Louis. Een buitengewone ervaring, maar zeker niet een die ik zou aanraden aan iedereen! Het zicht dat u begroet als u de deuren open duwt is opmerkelijk. Een grote rechthoekige kamer met aan alle vier de kanten een dubbel niveau van houten vitrines met letterlijk duizenden afgietsels. De vroegste dateert uit 1867 en de meest recente uit 1958, maar alle delen zijn gruwelijk gedetailleerd. De collectie bevat volledige hoofden, mond, tongen, neuzen (of gebrek aan), armen, voeten... en meer intieme delen van het lichaam. Voor een bezoek wendt u zich tot de website van het museum of telefonisch via +33 1 42 49 99 15.

Altijd een prachtig gezicht het vollopen van de sluis

Toe aan een 'slok'? In de rue de la Grange-aux-Belles liggen twee beroemde chansoncafés voor bier, wijn en muziek. 'Chez Adel' op nummer 10 en café Artistique l'Apostrophe op nummer 23. Toch in de buurt, loop dan nog even door de rue Saint-Marthe. Tien jaar geleden nog een vervallen achterbuurt nu een hotspot met vele gekleurde gevels. U waant zich in de Provence, een dorpstraatje een pleintje en heerlijke restaurants. La Tête des Olives op nummer 2 levert de beste olijfolie van Parijs en heeft ook nog een 'table d'hôte' voor maximaal vijf personen. Braziliaans eten op nummer 7, tapas eten op nummer 32 bij la Sardine.

We keren terug naar het Canal Saint-Martin en vervolgen onze weg stroomopwaarts. Van januari 2016 tot mei 2016 is het kanaal in zijn geheel leeggepompt en zijn alle sluizen en bruggen gerenoveerd. 4,5 ton vis werd gevangen en onder toezicht van de Fédération pour la Pêche et la Protection du Milieu Aquatique, een hele mond vol, verder op weer uitgezet. Eenmaal het water weggepompt kwamen de gestolen scooters, velib fietsen, wijnflessen en bierblikjes aan de oppervlakte, het toonbeeld van het kanaal als afvalbak van crimineel en feestend Parijs. Gelukkig ziet alles er weer piekfijn uit.

Het Canal Saint-Martin bij nacht

U komt nu uit bij Point Éphémère, een café-restaurant dat is gevestigd in een voormalig pakhuis voor bouwmaterialen. Op het terras voor de met graffiti bespoten gevels kan men lekker brunchen - als er tenminste een tafeltje vrij is. Point Éphémère wordt gesubsidieerd door de stad Parijs en biedt ateliers en expositieruimtes voor kunstenaars, Er vinden ook vaak concerten plaats. vlak naast de Point Éphémère ligt een grote brandweerkazerne. De goed getrainde, kortgeschoren brandweerlieden gelden in de hoofdstad als pure sekssymbolen. De muurkalender die ze aan het eind van ieder jaar verkopen, vindt altijd aftrek bij een grote schare gretige fans.

We volgen nu gewoon de indrukwekkende viaducten langs de place de la Bataille de Stalingrad. Rechts ziet u een neoklassiek gebouw; de Rotonde de la Villette, een fraai rond stenen gebouw geïnspireerd door Palladio's Villa Rotonda in Vicenza. Dit was een van de vroegere tolhuizen van Parijs, gebouwd als onderdeel van het plan van Lodewijk XVI om alle goederen die de stad binnenkwamen te belasten. Het fraai gerestaureerde gebouw heeft een restaurant en een zonneterras aan het Basin de la Villette.

Het Basin de la Villette met aan de overzijde het visrestaurant la Criée

Zin in een mooie vismaaltijd, loop dan even door, naar het einde van het Bassin de la Villette. Onder het nieuwe Holliday Inn ligt een prima visrestaurant met een zonneterras aan het water; La Criée. Zicht op oude gerenoveerde loodsen en de laatste ophaalbrug van Parijs, Pont de la Crimée die dateert uit 1885. Het hefsysteem met de grote wielen is ontworpen door het zelfde bedrijf dat de hydraulische liften van de Eiffeltoren ontwierp.

Een ontspannen manier om het Canal Saint-Martin te bekijken is per boot. De tocht duurt ongeveer drie uur gezien de negen sluizen. Opstappunten zijn aan het Bassin de la Villette ter hoogte van quai de la Loire 13 of bij de Port d'Arsenal tegenover boulevard de la Bastille 50. Spannend onderdeel van de boottocht is het deel door de ondergrondse gewelven (2,5 km.)  Om de 50 meter heb je lichtschachten, zodat het zonlicht even de grauwe duisternis doorprikt. Zorg wel dat je een trui of vest meeneemt. Meer informatie op de website van Canauxrama

Spannend onderdeel van de boottocht is het deel door de ondergrondse gewelven

Fietsen kan ook, want langs het gehele traject is een fietspad aangelegd. Op zon- en feestdagen is de weg langs het kanaal verboden voor auto's en wordt bevolkt door fietsers, inlineskaters en spelende kinderen. Meer informatie op de website van Paris Respire.

Boulevard Richard-Lenoir
De brede boulevard over het overdekte deel van het kanaal is in zijn geheel fraai aangelegd. Vooral op donderdag van 07.00 uur - 14.30 uur en op zondag van 07.00 uur tot 15.00 uur, is de boulevard de moeite van een bezoek waard, vanwege de grote traditionele markt; Le marché de la Bastille, die vlakbij de place de la Bastille plaatsvindt en die bekend staat om het grote aanbod van regionale producten.

Elke zaterdag van 10.00 uur tot 19.00 uur is hier de marché de la Creation een kunstmarkt waar kunstenaars hun werken rechtstreeks aanbieden aan de kunstliefhebber.